Ανατέλλοντες ήλιοι και τεμπέλικα φεγγάρια, χιλιάδες κύκλοι που προσποιούνται ότι είναι πλανήτες.

Όχι δεν θα γράψω τις λέξεις «εκείνες» ούτε και τις άλλες τις αυθεντικές, μόνο εκείνες τις ανύπαρκτες, τις έξω από μένα. Ποιος νοιάζεται για αυτές; δεν ξέρω… αλλά μόνο αυτές θα γράψω, επειδή έτσι θέλω.

Είμαι πολύ μακρυά από αυτό που βρωμάει σαν ελπίδα. Πολύ μακρυά από το πολύ μακρυά.  Αν θέλετε να με βρείτε ελάτε… Ίσως συναντηθούμε στο κέντρο των λιβαδιών.

Φτωχά μου πλασματάκια. Υποφέρατε μοναχά σας και εφεύρατε τους εαυτούς σας ε;  Πανικός, ναι. Αλλά με μέτρο. Έτσι τουλάχιστον έλεγα και εγώ.  Το «εγώ» βαμμένο με πορτοκαλί για να το βλέπουμε.

Όλες αυτές οι τυπικότητες… Ναι ξέρω δίνουν μια σιγουριά. Μα φυσικά , και κάποιο αίσθημα ευθύνης.

Μετρήστε το βάθος του γιαλού, το πλάτος της γης, το μήκος του κορμιού και ίσως κάτι θα βγει. Πάντα δεν έβγαινε ως τώρα;

Μυστήριο φίλοι μου;  Σίγουρα κάτι θα βγει… Ελάτε να το λύσουμε…

Τι θα κάνουμε λοιπόν, με όλα αυτά που δεν εκφράζονται; Κάπου πρέπει να πάνε και αυτά. «Στα σκουπίδια»  Μα και τα σκουπίδια πρέπει κάπου να πάνε.  Δεν άκουσα τι είπατε; Αυτά θα εξαφανιστούν κάποτε;  Μα και εμείς το ίδιο  θα εξαφανιστούμε αγαπητοί μου φίλοι.

Ήρεμα την ημέρα, παραμιλάμε στον ύπνο μας το βράδυ. Σοβαρά την ημέρα, τη νύχτα χάσκουμε με το στόμα ανοιχτό.

Εναλλαγές γελοιότητας και κύρους.

Και κάποτε ξημερώνει, πρωί πρωί κάτω από ένα χλωμό ήλιο, δίπλα σε ένα φλιτζάνι καφέ…

Τα έχω ξανακάνει όλα αυτά…! Καλά λοιπόν. Ανακεφαλαιώνοντας θα ήθελα να πω, ότι ο ορίζοντας μπορεί και να μην είναι παρά μόνο μία νοητή γραμμή————– θα ήθελα να πω ότι το κρυφτό είναι επικίνδυνο παιχνίδι, γιατί μπορεί κανείς να χαθεί στα αλήθεια.

Τώρα λέω να πηγαίνω…