Άκουσα τον εαυτό μου. Δεν ήταν εύκολο, αλλά όλη μέρα μιλούσα και άκουγα τα λόγια μου σαν να τα έλεγε κάποιος άλλος και απόρησα! Καλά φαντάζομαι πως θα έπρεπε να προσπαθήσω να δείξω μεγαλύτερη κατανόηση…πως είναι κάπως εγωιστικό εκ μέρους να σκέφτομαι έτσι…θα το προσπαθήσω, το χρωστάω στον εαυτό μου.

Είναι όμορφο να σε συμπαθούν και να σε θαυμάζουν. Αλλά υπάρχει ένα σαφές όριο στο σημείο που πρέπει να αναγκάζεις τον εαυτό σου να επιδιώκει την καλή ιδέα των άλλων. Σε τελευταία ανάλυση μεγαλύτερη σημασία έχει ο αυτοσεβασμός σου. Αν έχεις αυτοπεποίθηση και ακολουθείς τον σωστό δρόμο (κατά την άποψή σου), τότε μπορεί να απογοητευτείς ανακαλύπτοντας πως κάποιος άλλος σε επικρίνει, αλλά δεν θα καταβληθείς. Μπορεί να ευχαριστηθείς μαθαίνοντας πως κάποιος άλλος νομίζει πως κάνεις θαυμάσια δουλειά, αλλά αυτό θα ενισχύσει απλώς την κρίση σου πως τα καταφέρνεις αρκετά καλά. Το να μην είσαι στο έλεος της γνώμης των άλλων είναι αποτέλεσμα του να συμφιλιωθείς πρώτα από όλα μ’ αυτό που περιμένεις από τον εαυτό σου.

Όλοι ελπίζουμε να αποκτήσουμε την ικανότητα να δεχόμαστε τους άλλους όπως είναι, να αναγνωρίζουμε το δικαίωμα της γνώμης τους και να τους επιτρέπουμε το δικαίωμα να ζουν τη ζωή τους με τον τρόπο που τους φαίνεται σωστός,ακόμα και αν είναι διαφορετικός από το δικό μας τρόπο. Είναι ένδειξη ωριμότητας και σοφίας όταν μπορούμε να σταματήσουμε να περιμένουμε από τον υπόλοιπο κόσμο να είναι σαν και εμάς και να συμμορφώνεται με τις επιθυμίες μας. Φυσικά και το αντίθετο είναι αληθινό. Πρέπει να βεβαιωθούμε πως οι άλλοι άνθρωποι θα δεχτούν το δικαίωμά μας να ζήσουμε τη ζωή μας με το δικό μας τρόπο, να σέβονται την ατομικότητά μας και να πάψουν να περιμένουν να συμμορφωθούμε με τις ιδέες τους σχετικά με το πώς πρέπει να είναι τα πράγματα. Αν σήμερα περνάμε τη ζωή μας νιώθοντας καταπίεση, κυρίως φταίμε εμείς. Ο τελευταίος τύραννος που πρέπει να νικήσουμε στο δρόμο της ελευθερίας είμαστε εμείς με τα ανώφελα φορτία της ενοχής και της στενοχώριας.

«Ζήσε και άσε τους άλλους να Ζήσουν»