I didn’t die… Η απόδειξη είναι ότι πληκτρολογώ αυτές τις γραμμές. Φοβήθηκα όμως πάρα πολύ. Όσο πιο πολύ ζούμε χωρίς να έχουμε επίγνωση του τέλους τόσο πιο πολύ-όταν το διακρίνουμε-εγκαθίσταται μέσα μας μια posteriori αγωνία. Μέχρι εκείνη την ώρα, ζούσα πάντα αποστασιοποιημένη από την ιδέα ότι κάποτε θα έφευγα. Χαμογελούσα, μάλιστα , με συγκατάβαση όταν κάποιος μου εκμυστηρευόταν τον τρόμο του απέναντι στην προοπτική ότι μια μέρα θα σταματούσαν όλα.

Σήμερα πιστεύω ότι το να ζει κανείς χωρίς την επίγνωση του θανάτου είναι αιρετικό. Σημαίνει ότι στερεί από  τον εαυτό του μια τεράστια ενέργεια. Αυτή της απελπισίας που αντίθετα απ’ ότι πιστεύουν οι περισσότεροι άνθρωποι, δεν είναι μια σκοτεινή ενέργεια, αλλά μια ορμή που ξυπνάει μέσα στον άνθρωπο δυνάμεις τις οποίες δεν υποψιάζεται ότι διαθέτει, όπως αυτή της αίσθησης του επείγοντος, που ωθεί αμετάκλητα τον άνθρωπο να ζήσει έντονα, μακριά από το κενό συναίσθημα που είναι η απάθεια.

Όπως έχει γράψει ο Georges Duhamel: » Μια μέρα, οι σοφοί, οι συνάδελφοί μου, ανακάλυψαν ότι ένα είδος έντασης του πνεύματός μας μπορεί να επιδράσει σε απόσταση και να τροποποιήσει την πορεία των γεγονότων, τη ζωή των ανθρώπων, ίσως και τη δομή του υλικού κόσμου. Δεν πρέπει να απορρίπτουμε τίποτα. Έχουμε δει τους ανθρώπους να απαρνιούνται όλες σχεδόν τις αρνήσεις τους…»