Δεν Ξέρω πλέον τι να Πιστέψω…

Το αλλοτινό τότε εμείς, μεταβλήθηκε σε ένα εγώ πληγωμένο, ματαιωμένο,  γεμάτο αγανάκτηση, να σιγοψιθυρίζει την αγωνία του. Μια αγωνία που επιζητεί μια ζωντανή αντιπαράθεση, με όλα τα ύποπτα υποκατάστατα που προσφέρουν τα ψευτοδιλήμματα και τα αδιασκέλιστα καταφύγια, σε μια τόσο αντιηρωική εποχή.

Οι περισσότεροι είμαστε εκτεθειμένοι στη πολυπρόσωπη νοθεία αξιών που παραμονεύει να μας καταπιεί.  Η μοναχικότητα εκ των πραγμάτων καλλιεργεί κάποια δήθεν ινδάλματα, που αναζητούμε, για να πιαστούμε ,ώστε η απώλεια να είναι μικρότερη.

Η μόνη ουσιαστική δράση της ζωής, είναι η αναζήτηση της αλήθειας. Η αλήθεια που δεν θα έχει υλικές και ηθικές διαστάσεις, αλλά που θα αναβλύζει την υπαρξιακή μας αγωνία σαν φυσικό νόμο.