Εκατοντάδες χρόνια πολλοί, που τους ονομάζουμε ποιητές ή φιλοσόφους, ύψωσαν φωνή διαμαρτυρίας γιατί το Έθνος ήταν διαιρεμένο σε πλούσιους και φτωχούς, σε τεμπέληδες και εργαζόμενους με υπερβολή. Φτάνει όμως στο τέλος μια στιγμή και το ζήτημα που το κράτησαν οι καταδιωγμένοι «προφήτες» μισάνοιχτο για λίγους οπαδούς μονάχα, να ανοίγεται διάπλατα για τον καθένα.

Δεν υπάρχουν άδεια κεφάλια, υπάρχουν κεφάλια μόνο, που δύσκολα αφομοιώνουν τις καινούργιες ιδέες και είναι για τις διανοητικές λειτουργίες «σκληρά» σαν τις μπάλες του μπιλιάρδου.

Ακούω πολλούς που θέλουν να τα παρατήσουν όλα και να φύγουν μακρυά, για να νιώσουν ελεύθεροι. Το ίδιο νιώθω και εγώ το τελευταίο καιρό και  διερωτώμαι ο πόθος για την ελευθερία είναι κάτι έμφυτο στην ανθρώπινη φύση;  Είναι η εμπειρία αυτή ταυτόσημη σε όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα  από το είδος της κουλτούρας στην οποία ανατρέφεται και ζει ο άνθρωπος, ή μήπως διαφορίζεται ανάλογα με το βαθμό του ατομικισμού στον οποίο έχει φτάσει σε μια δοσμένη κοινωνία;

Και τι σημαίνει ελευθερία; Ελευθερία σημαίνει μόνο την απουσία εξωτερικής πίεσης ή προϋποθέτει επίσης και την παρουσία κάποιου άλλου στοιχείου -και αν ναι, ποιο είναι αυτό;

Ποιοι είναι οι κοινωνικοί και οικονομικοί παράγοντες στην κοινωνία που ωθούν προς την κατάκτηση της ελευθερίας;  Μπορεί η ελευθερία να γίνει βάρος ανυπόφορο για τον άνθρωπο, κάτι απ’ το οποίο προσπαθεί να απαλλαγεί;  Τότε γιατί συμβαίνει η ελευθερία να αποτελεί για άλλους τον επιδιωκόμενο σκοπό και για άλλους φοβέρα;

Τι είναι αυτό που διεγείρει στους ανθρώπους την ακόρεστη δίψα της εξουσίας;  Είναι μήπως η δύναμη της ζωτικής τους ενέργειας- ή η απόρροια της βασικής τους αδυναμίας και ανικανότητας να γευτούν τη ζωή αυθόρμητα και καλoσυνάτα;

«Ούτε ουράνιο, ούτε γήινο, ούτε θνητό, ούτε αθάνατο, σε δημιουργήσαμε, ώστε να μπορείς να είσαι ελεύθερος σύμφωνα με την ίδια σου τη θέληση και την τιμή, να είσαι ο δημιουργός και πλάστης του ίδιου του εαυτού σου. Σε σένα δώσαμε μονάχα ανάπτυξη και εξέλιξη που να εξαρτάται από την ελεύθερη βούλησή σου. Φέρνεις μέσα σου τα σπέρματα μιας παγκόσμιας ζωής».

Πίκο  Μιράντολλα

Το αλλοτινό τότε εμείς, μεταβλήθηκε σε ένα εγώ πληγωμένο, ματαιωμένο,  γεμάτο αγανάκτηση, να σιγοψιθυρίζει την αγωνία του. Μια αγωνία που επιζητεί μια ζωντανή αντιπαράθεση, με όλα τα ύποπτα υποκατάστατα που προσφέρουν τα ψευτοδιλήμματα και τα αδιασκέλιστα καταφύγια, σε μια τόσο αντιηρωική εποχή.

Οι περισσότεροι είμαστε εκτεθειμένοι στη πολυπρόσωπη νοθεία αξιών που παραμονεύει να μας καταπιεί.  Η μοναχικότητα εκ των πραγμάτων καλλιεργεί κάποια δήθεν ινδάλματα, που αναζητούμε, για να πιαστούμε ,ώστε η απώλεια να είναι μικρότερη.

Η μόνη ουσιαστική δράση της ζωής, είναι η αναζήτηση της αλήθειας. Η αλήθεια που δεν θα έχει υλικές και ηθικές διαστάσεις, αλλά που θα αναβλύζει την υπαρξιακή μας αγωνία σαν φυσικό νόμο.